فرمانده که ادامه دهنده راه شهید محمد جهان آرا شد/زندگینامه شهیدعبدالرضا موسوی

نام:عبدالرضا

نام خانوادگی:موسوی

محل تولد:خرمشهر

تاریخ تولد:1335/12/9

محل شهادت / فوت:در نزدیکی جاده اهواز ـ خرمشهر ( کیلومتر 20 خرمشهر)

تاریخ شهادت / فوت:1361/2/17

محل دفن:گلزار شهدای بهشت رضا (ع) شهر آبادان

 

 

فرمانده شهید سید عبدالرضا موسوی در روز جمعه بیست و نهم فروردین 1335 در خانواده متوسط در شهرستان خرمشهر به دنیا آمد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه خود را در این شهر به پایان رسانید. به دلیل هوش سرشار و استعداد فراوان همواره دانش آموزی عالی در کلاس بود. بجز راه مدرسه و خانه و تلاش برای درس خواندن و یادگیری بیشتر، مشغله دیگری نداشت.اما با این وجود او هیچگاه خود را به کلی از همکلاسیهایش جدا نمی دانست و سعی میکرد آنها را رشد داده و در خود نیز رقابت کاذب را از میان ببرد.

ورود به دانشگاه

وی در سن 18 سالگی با معدل58/19 دیپلم گرفت. درکنکور اعزام به خارج از کشور اول شد ودر کنکور سراسری نیز شرکت کرد ودر تمامی رشته های پزشکی دانشگاه های ایران قبول شد که ترجیح داد به دلایلی در دانشگاه تهران به تحصیل ادامه دهد. با ورود به دانشگاه حرکت هایش عمق و جهتی خاص پیدا کرد و رابطه هایش وسیع تر شد. به دلیل اینکه محیط دانشگاه را یک محیط غیر اسلامی و نفرت انگیز می دید ظاهر روشن فکرانه و ارضاء کننده خصلتهای نفسانی با اجاره خانه ای در جنوب شهر تهران و تحکیم رابطه ی خیش با توده محروم و زحمت کش ،تصمیم به تشکل بچه های جنوب شهر گرفت و این نخستین مرحله ی جدی از فعالیت سیاسی رضا بود.

اخراج از دانشگاه

پس از چندی جهت رابطه ی بیشتر با مردم، به دلیل شناخت بیشتر از ویژگی های منطقه ی خود (خوزستان) انتقالی گرفت و در دانشگاه جندی شاپور اهواز شروع به فعالیت نمود.در اواخر سال 1355 مورد اخطار و تهدید به اخراج از طرف گارد دانشگاه واقع شد و به دلیل بی اعتنایی و ادامه ی فعالیت از دانشگاه اخراج  و به خرمشهر آمد.

فعالیتهای انقلابی

در خرمشهر به کمک فعالین شهر سعی نمود تمامی افراد مبارز شهر را از هر گروه و قشر متحد کرده و یک انسجام و هماهنگی ما بین آنها ایجاد نماید. به موازات رشد انقلاب اسلامی در کشور، او نیز در راه اندازی تظاهرات و در گیری های خیابانی در خرمشهر و بسیج مردم و دعوت از سخنرانان مذهبی و تشکیل نمایشگاه های کتاب در مساجد و تکثیر و توزیع نوارها و اعلامیه های امام فعالانه می کوشید. در همین زمان او به رابطه ی تشکیلاتی با جوانان شهرهای خوزستان اقدام نمود و در خرمشهر نیز با اجازه ی خانه ای به عنوان خانه ی تیمی، فعالیت نیمه علنی را اختیار نمود، تااینکه در جریان حکومت نظامی دستگیر شد و به زندان افتاد.

 

خصوصیات اخلاقی

وی معتقد به کار تشکیلاتی بود و رعایت اصل عدم انتقال اطلاعات تشکیلاتی به افراد خارج از تشکیلات را بدیهی ترین اصول حاکم بر یک جمع می دانست. خواندن روزنامه و آگاهی یافتن از مسائل جامعه از ویژگی های بارز او بود. در مقابل تمامی جریانها و مسائل انحرافی از قاطعیت اصولی برخوردار بود. از برچسب زدن و قضاوتهای پیش ساخته نیز زجر بسیار می کشید، در رابطه با جبهة ضدانقلاب معتقد به برخورد قاطع و نظامی بود. در زمینه ویژگیهای بارز اخلاقی او مختصرا میتوان از تواضع، متانت، آرامش و مدیریت عالی در برخورد با مسائل، اخلاص و ایثار فراوان در کارها و برخورد دلسوزانه با مشکلات شجاعت و فداکاری در میدان عمل و رزم، خستگی ناپذیری و پشتکار فراوان درکارها و اخلاق و خلق و خوی خوش و گیرای وی نام برد.

تسلط بر زبان عربی

در این مرحله شهید سید عبدالرضا موسوی قرآن و نهج البلاغه را زیاد می خواند و با تسلط بر زبان عربی مطالعات زیادی می نمود،به طوری که گاهی اوقات روزانه10 الی 11 ساعت کتاب می خواند. در این مرحله به دلیل اهمیتی که نسبت به مبارزه ی مکتبی قائل بود به ارزیابی نقطه نظرها و دانسته هایش از مکتب پرداخت و با توجه به اینکه استادی نداشت به دلیل قدرت استخراج و جمع بندی فراوانش در زمینه ی بحث هایی چون: شناخت و فلسفه، منطق و متون اسلامی پیشرفت فراوانی نمود و سپس همین دستاوردهای فکری را بصورت تدوین شده در سلسله جلساتی چندماهه به دوستانش تدریس نمود.

 

تشکیل کلاس در کانون فتح آبادان

اولین فعالیت سیاسی-اجتماعی شهید موسوی بعد از پیروزی انقلاب شرکت در "کانونی" متشکل از افراد مبارز و مسلمان شهر بود. با اعتقاد به کار تشکیلاتی جهت مقابله با ضدانقلاب، در همین دوران مدت کوتاهی را در نیز در کانون فتح آبادان به تشکیل کلاس ایدئولوژی و تفسیر نهج البلاغه پرداخت. تا اینکه جهاد سازندگی خرمشهر تشکیل شد. او کار شبانه روزی خود را در قسمت تدارکات شروع نمود. با شروع فعالیت ضد انقلاب و نقطه اوج آن (چهارشنبه سیاه 58) گرچه از صحنه گردانان قضیه نبود، ولی در درگیریها شرکت فعال داشت و معتقد به برخورد قاطع و نظامی با ضدانقلاب داخلی بود.

برگشت به دانشگاه

تحصیل در سال پنجم دانشکده پزشکی به دانشگاه بازگشت و حدود"یک ترم" درس خواند. لیکن به دلیل ضرورت حضور او در شهر و سپاه بنابر پیشنهاد برادران دوباره به سپاه برگشت. در این هنگام به دلیل حساسیت اوضاع شبانه روز فعالیت میکرد و گاهی اوقات هفته ها به خانه نمیرفت و به دلیل برخورد قاطع با افراد و گروهها و جریانهای سیاسی در خرمشهر با تهمتهای بسیاری از جمله ریاست طلب، قدرت طلب، بداخلاق، بی ادب، دگم و مرتجع و ....روبرو شد که ذره ای تاثیر در تصمیم و عملکرد وی نداشت.

آموزش دوره نظامی

با آغاز جنگ شهید سید عبدالرضا موسوی از اولین روزهای درگیری در مرز تا جنگ تن به تن در خرمشهر حضور داشت و در بسیج و هدایت رزمندگان نقش فعالی را عهده دار بود. تا اینکه در ۱۹ مهرماه ۵۹ در نبردی تن به تن با مزدوران عراقی زخمی شد ولی پس از مدتی استراحت دوباره به جبهه بازگشت و درسازماندهی مجدد سپاه فعالیت نمود و به دنبال آن به دلیل رکود جبهه ها جهت گذراندن یک دوره فشرده نظامی به اهواز رفت.

آزاد سازی خرمشهر

 وی سه تا چهار ماه را تنها به مطالعه پیرامون نهضتهای آزادی بخش منطقه پرداخت، ولی چون این دوران مصادف با فعالیت شدید ضدانقلاب (به شیوه ترور) و سقوط بنی صدر و متوقف شدن برنامه های وزارت خارجه و از طرفی نیاز سپاه خرمشهر به فرمانده جدید (پس از رفتن برادر جهان آرا به منطقه ۸)، مجبور شد به سپاه بازگردد و در سمت فرماندهی به بازسازی مجدد سپاه بپردازد تا اینکه پس از ۸ ماه فعالیت مستمر در سپاه نوبت به آزادسازی خرمشهر رسید.  در این رابطه شهید موسوی اقدام به سازماندهی برادران سپاه و نیروهای اعزامی در تیپ ۲۲ بدر نمود و خود هیچگونه مسئولیت رسمی به عهده نگرفت و با گرفتن یک موتور مرتبا در خط مقدم جبهه به هماهنگی گردانهای مستقر در خط می پرداخت. وی بعد از شهادت فرمانده سپاه خرمشهر «محمد جهان آرا» تا آزاد سازی خرمشهر جایگزین ایشان شد.

 

شهادت

وصیت نامه:

برادران عزیزم برای ما استقلال و تمامیت ارضی فی نفسه و مجرد و تنها یک ارزش به حساب نمی آید بلکه تمامیت ارضی و استقلال میهن اسلامی مان در چهارچوب هدفهای انقلاب و مکتب معنی پیدا می کند،آری برادرانم، آنچه به جنگ و تلاش در حفظ پاسداری از تمامیت ارضی و استقلال معنی می بخشد انقلاب و مکتب است، آزادی و استقلال واقعی است، عدالت و برابری است ما باید پیش از آنکه برای یک وجب خاک بیش یا کم ، بجنگیم باید برای دفاع از آرمانهای انقلاب مبارزه کنیم، و این است که همه باید از دیدگاه انقلاب و مکتب در جنگ وارد شویم، زیرا اگر شرکت در جبهه جنگ با آگاهی سیاسی و مکتبی همراه نباشد وظیفه ای انقلابی نخواهند بود. جنگ با عراق برای ما هدف نیست و همه چیز مهم نیست، بلکه وظیفه ای است در کنار و به دنبال دیگر وظایف انقلابی و اسلامی که تا کنون داشته ایم و از این پس خواهیم داشت.
برادرانم ! به تعبیر امام ما در هر حال پیروزیم زیرا امام گام زدن در مسیر را پیروزی می داند انجام وظیفه و تکلیف را پیروزی می داند امام صرفاً غلبه نظامی و سیاسی بر دشمن را تنها پیروزی نمی داند و این همان رازی است که موحدین را همواره به تلاش و جهد واداشته است .
برادرانم ! پیکرهای رشید و ایمانهای استوار شما، سد محکمی دربرابر توطئه هاست . شما پاسداران دستاوردهای انقلاب و مدافعان مستضعفان و یاران وفادار امامید. شما بازوان مسلح خلق مستضعفی هستید که قصد کرده اید تا وعده الهی را در عصر انقلاب تحقق بخشید. برادرانم ! مبادا که از خط امام عدول ورزید و بکوشید تا خط استقلالی خویش را از جریانهای قدرت، جدا و حفظ کنید. این چیزی که در سپاه در کل، بدان سخت نیازمند است تا بتواند بسوی ارتش مکتبی مسلح به حرکت درآید و در غیر این صورت، ابزاری برای قدرت یکی از جریانهای سیاسی، بیشتر نخواهد بود. برادرانم! درست است که ما اصالت را به انسان و ایمان می دهیم ولی ضرورت کاربرد سلاحهای پیچیده و باارزش و اهمیت سازماندهی و اطاعت تمام از فرماندهی و نظم را ابداً نمی توانیم منکر شویم. برادرانم! نظم از دیدگاه توحیدی یک اصل حاکم و عمومی است. آری برادران، نادرست است که وقتی صحبت از نیروی ایمان می شود، ضرورت فرماندهی و سازماندهی و امکانات و تاکتیک‌های درست و غیره نفی می شود و شما خود بهتر می دانید که به خاطر عدم آشنایی برادران ما با سلاحهای سنگین ما چه ضربه ای سختی را متحمل شده ایم و چگونه دسته دسته برادران جان بر کفمان را از دست داده ایم و همه می دانیم هر روز که در این امر حیاتی و خطیر تاخیر بورزند، نیروهای ما در موقعیت دشوارتری قرار خواهند گرفت. ولی می دانم که شما باز هم بیاری خدا و با اندک توان خود، جان خواهید داد و از انقلاب و مکتب به دفاع برخواهید خواست. برادرانم! شما باید به شدت از تلاشهای که می کوشند تا بین شما و آن دسته از افراد و برادران ارتشی که در خط و جبهه انقلاب، صادقانه جان می بازند، جدایی و سوءظن بیفکنند، دوری کنید تا مبادا جبهه انقلاب تضعیف گردد.
هر شهیدی که تقدیم شود و به حیات جاوید برسد نمودار ارزشهایی است که ما را به خودش فرا می خواند و تنها راه سعادت ما شهادتهای صادقانه و فداکاریهای مومنانه و بی حرف و بی نام و نشان و بی ریاست.

همسرم : تو خوب می دانی من قبل از اینکه به تو و فرزندم متعلق باشم، متعلق به انقلابم و به راهی که مرا در ادامه اش سخت یاری داده ای.

برادرانم : این جوهره قیام حسین (علیه السلام) است، که انقلاب را تداوم و تکامل می بخشد و مستمر می دارد و آنچه اصالت دارد همین محتوی و کیفیت است؛ حفظ این جوهره و جاری ساختن آن در روح و قلب توده هاست که مقدس و متبرک است. پیام حسین (علیه السلام) نفی سازش با شیطان و مقاومت در مقابل باطل است. شما باید از تلاشهایی که می کوشند تا بین شما و آن دسته از افراد و برادران ارتشی، که در خط و جبهه انقلاب صادقانه جان می بازند جدایی و سوء ظن بیفکنند بشدت دوری کنید تا مبادا جبهه انقلاب تضعیف گردد